Op 16 januari 2004 overleed de vrouw van de schrijver, na een korte maar heftige ziekte. Zij had kanker met talrijke agressieve uitzaaiingen in de lever. De woekering verspreidde zich razendsnel en Gitta had, volgens de internist, nog korte tijd te leven. Zij koos voor de levensstrijd, geholpen door haar man. De laatste werd daarbij in een dienende rol geworpen en moest, met haar, de ziekte en de dreigende dood rechtstreeks in de ogen zien. De dood van een dierbare is een verbijsterende ervaring in het leven van een nabestaande. Na de dood van de één blijft de ander achter en voor hem of haar wordt alles anders. De vraag naar de zin van het leven dringt zich op, heviger dan zij ooit gedaan heeft. De nabijheid van de ander, het lief en leed, de vele kleine, maar o zo lieve dingen die je met elkaar deelde, dit alles verdwijnt absoluut en totaal. Wat overblijft hoeft echter niet het zwarte gat van de eenzaamheid te zijn. Zo ontdekt de schrijver dat het antwoord op alle levensvragen in de liefde ligt, in het volledig aanvaarden van het leven, van het lijden en de dood. Een ontroerend document in briefvorm, waarin niet alleen de ziekte en het sterven van een geliefde van heel nabij wordt beschreven, maar ook de moed om verder te leven.
[amz_corss_sell asin=”9493071243″]
